Blood of Martyrs – recenzja

Pod koniec grudnia 2010 roku Fantasy Flight Games wydało nowy dodatek do Dark Heresy zatytułowany Blood of Martyrs czyli Krew Męczenników. Podręcznik ten jest pierwszym z serii dodatków które mają koncentrować się i rozszerzać informacje związane z profesjami udostępnionymi dla graczy. Blood of Martyrs koncentruje zajmuje się tłem fabularnym profesji Kleryka i Adepta Sororitas (po raz pierwszy wprowadzonej w dodatku The Inquisitor’s Handbook który był wydany jeszcze przez Black Industries), i opisuje wszystko co związane ze sferą religijną w uniwersum Warhammera 40 000 która jest bardzo ważnym elementem tego świata który przecież pełen jest fanatyków, świętych i cudów.

Blood of Martyrs jest wydane w standardzie do którego już przyzwyczaiło nas Fantasy Flight Games, podręcznik jest w pełnym kolorze, szyty i w twardych okładkach. Poziom ilustracji tak jak i w innych podręcznikach jest bardzo wysoki, pomimo że w podręczniku prezentowane są grafiki różnych artystów to nie ma wśród nich żadnej którą mógłbym określić jako brzydką, minusem jednak jest to co dotyczy właściwie każdego podręcznika do Dark Heresy, Rogue Trader czy Deathwatch – część ilustracji już skądś znamy.

Podręcznik otwiera rozdział pierwszy (nie licząc Wstępu) Milion światów, jeden Imperator który zawiera mnóstwo informacji na temat Ekezjarchii czyli Kultu Imperialnego. Począwszy od pełnej szczegółów historii zaczynającej się w czasach Herezji Horusa jako kult Lectitio Divinitatus, przez zdobycie potęgi i milionów wyznawców przez Świątynię Zbawiennego Imperatora przez czasy wzrostu Kościoła do potęgi, mroczną Erę Apostazji, Reformację i czasy obecne. Rozdział ten opisuje także strukturę Adeptus Ministorum (Eklezjarchii) oraz opisuje organizacje takie jak Missionarius Galaxia które wysyła misjonarzy na ludzkie światy jeszcze nie przyłączone do Imperium żeby szerzyli wiarę w Boga-Imperatora; oraz Frateris Militias które w zasadzie nie jest organizacją per se (ponieważ po Krwawych Rządach Eklezjarchy Goge’a Vandire Adeptus Ministorum straciło prawo do utrzymywania sił militarnych), jest to zaś prawo Kościoła do zwołania wiernych i uzbrojenia ich (lub nakazaniu przybycia z własną bronią) w czasach kiedy Kościół jest bezpośrednio zagrożony przez inwazję obcych, armie heretyków czy rebelię mutantów.
Dalej rozdział opisuje Credo Imperialne które mimo że wizualnie przypomina chrześcijaństwo, zwłaszcza średniowieczne to jednak nie jest to religia miłości i dobroci a kult nienawiści, pogardy i czystości rasowej. Część ta omawia jakie miejsce w niebiańskim porządku zajmują ludzie, jakie są ich obowiązki wobec wiary, co czeka ich po śmierci, co jest grzechem a także omawia świętych i męczenników. Tu warto zwrócić uwagę że Adeptus Ministorum nie jest jednolitym Kościołem monolitem a Kultem złożonym z milionów kościołów, sekt, ugrupowań i wiar które mają tylko parę cech wspólnych – uznanie tego że Imperator niegdyś chodził pomiędzy ludźmi oraz że jest prawdziwym i jedynym Bogiem; poza tym pomiędzy kultami występują znaczne różnice co daje Mistrzom Gry spore pole do popisu przy kreowaniu spotkań z Eklezjarchią.
Fanów Warhammera 40 000 starej daty ucieszy powrót świętego Ollaniusa Piusa, w pierwszym podręczniku do WH40K był on przedstawiony jako gwardzista który przed walką Horusa z Imperatorem próbował bronić swojego władcy przed zdrajcą zarówno słowem jak i mieczem, dopiero po tym jak Horus zabił Ollaniusa Imperator miał przystąpić do walki ze zdradzieckim Primarchą. Pius pojawiał się tylko w podręczniku Rogue Trader z 1987 roku, po tym jak zniknął wielu fanów narzekało na ruch Games Workshop który najwyraźniej wymazywał Ollaniusa z kart historii Czterdziestego Millenium, FFG postanowiło go przywrócić jako świętego o którego życiu nie wiele wiadomo, istnieje mnóstwo rozbieżności i nie wiadomo czy na prawdę istniał czy został zmyślony przez ludzi.
Ważną częścią rozdziału pierwszego jest sekcja omawiająca ortodoksję oraz to co jest herezją, dotąd brakowało określonego stwierdzenia co w Imperium jest uznawane za herezję i MG musiał zdawać się na swój zdrowy rozsądek, teraz zaś wytyczono mu pewną ścieżkę. Omawiany jest tu także stosunek wiary Imperialnej do mutantów i półludzi (abhumans), obcych i ikonoklazmu.
Przedostatnia sekcja tego rozdziału to opis kobiecych zakonów Adepta Sororitas który przedstawia ich historię, strukturę dowodzenia, podział na Zakony Bojowe, Zakony Szpitalne, Zakony Famoulus i Zakony Dialogus. Ostatnią sekcją jest zaś obecność Eklezjarchii w sektorze Calixis w którym rozgrywa się akcja Dark Heresy, opisany jest tu Synod Sektora, podział na Archi-Diecezje, specyficzne kulty sektora i świętych. Opisanych jest tu także ośmiu kardynałów sektora, najważniejszych osobistości Kultu Imperialnego w sektorze Calixis i jest to najsłabsza część podręcznika, choć każdemu z kardynałów towarzyszy konkretny pomysł na przygodę to jednak opisy tych BNów rozwleczono na osiem stron pomimo że można to wszystko było upchnąć na jednej a resztę przeznaczyć na coś ciekawszego, np. Schola Progenium które mimo że jest ważną częścią świata i jest zarządzane przez Adeptus Ministorum doczekało się tylko szczątkowego opisu w tym dodatku.

Rozdział drugi, Ścieżki Sprawiedliwych to już rozdział zawierający nowości mechaniczne dla graczy takie jak nowe światy pochodzenia czy alternatywne rangi profesji.

Dodatek zawiera trzy nowe pochodzenia związane z Adeptus Ministorum, są to:

  • Świat Kaplica – cała planeta znajdująca się we władaniu Kościoła, świat w zasadzie w całości będący jedną wielką kaplicą, pełen katedr, posągów świętych, festiwali religijnych, pielgrzymów, pokutników i przede wszystkim duchownych.
  • Protegowany Famoulus – postać będąca szlachcicem która jest skutkiem, bądź tylko częścią wieloletniego planu rozrodczego nadzorowanego przez Adepta Sororitas z jednego z Zakonów Famoulus (skojarzenia z Bene Gesserit są jak najbardziej na miejscu), które mają dbać o czystość krwi arystokracji i ich dobro genetyczne.
  • Wychowanie monastyczne – bohater był podrzutkiem lub opuścił dom w młodości i wychowywał się w klasztorze pośród mnichów, kontemplacji i spokoju ducha. Nie koniecznie przyjął śluby i sam został mnichem ale został wychowany w głębokiej wierze przez pobożnych ludzi.

Rozdział ten prezentuje też pięć nowych kart przeszłości (background packages):

  • Błogosławione narodziny – bohater gracza narodził się w czasie jakiegoś ważnego Imperialnego święta lub dobrego omenu co na zawsze przypieczętowało jego przyszłość jako duchownego i przeznaczonego do wielkości, być może takiej jak i święty w którego dniu się urodził.
  • Nawrócony – bohater był poganinem z dzikiego świata nie znającego Imperium Człowieka, jednakże kiedy na niego przybyli misjonarze z Missionarius Galaxia nawrócił się i jak każdy świeżo nawrócony jest gorącym wyznawcą swej nowej wiary.
  • Pielgrzym – bohater jest podróżującym pielgrzymem, obrał sobie cel odwiedzenia grobu świętego, miejsca cudu czy też innego świętego miejsca i konsekwentnie zmierza do tego żeby dotrzeć do tego miejsca i móc się tam pomodlić.
  • Omnisjański Apostata – ekstremalnie rzadki przypadek Tech-Kapłana który wyznaje Imperatora a nie Boga Maszynę, jednakże musi wiecznie ukrywać ten fakt ponieważ jako zakonnik Kultu Maszyny ma swoje zobowiązania.
  • Świadek świętości – bohater był świadkiem cudu, święte wydarzenie miało miejsce na jego oczach, być może nawet pośrednio się do niego przyczynił. Wydarzenie to napełniło bohatera głęboką wiarą i gotowością do wielkich poświęceń na rzecz religii.

Podręcznik wprowadza także sześć alternatywnych rang profesji, z czego trzy są startowymi rangami co pozwala postaci już od samego początku być niezwykłym przedstawicielem swojej kariery, są to:

  • Spowiednik – kapłani oddani wydobywaniu spowiedzi od wiernych na wszelkie możliwe sposoby albowiem niektórych grzesznych heretyków czasami trzeba zmusić nawet siłą do spowiedzi.
  • Frateris Militia – członek wspomnianej już „organizacji”, kaplica czy katedra do której uczęszczał bohater była w pewnym momencie zagrożona dla tego też przeszedł szybkie szkolenie Frateris Militiai bronił swojej świątyni.
  • Redempcjonista – członek Czerwonej Redempcji, najbardziej fanatycznego kultu Imperialnego który głosi że każdy kto nie jest gorliwie wierzącym i nie skażonym w żaden sposób człowiekiem powinien zginąć w świętych płomieniach.
  • Arcy Egzorcysta – wysokiej klasy specjalista wypędzający duchy i demony Osnowy z ciał opętanych ludzi dzięki wierze i modlitwie.
  • Opat Szkoleniowy – były żołnierz którego obecnym zajęciem jest szkolenie młodych sierot w Schola Progenium na przyszłych żołnierzy Gwardii Imperialnej.
  • Calixiański Łowca Czarownic – należący do Eklezjarchii łowca heretyków i wiedźm a przy tym showman tworzący spektakularne przedstawienia ukarania bluźnierców na stosie.

Dodatek ten wprowadza także zupełną nowość mechaniczną czyli Dyrektywy Komórek Inkwizycyjnych które nadają pewien konkretny charakter grupie Akolitów i dają dostęp do pewnych specjalnych talentów i tabeli umiejętności.  W tym dodatku znajdują się cztery:

  • Świta Hereticus – Akolici są osobistą obstawą i orszakiem Inkwizytora z Ordo Hereticus którzy działają blisko swojego Inkwizytora.
  • Piętnujący Ogniem –  grupa zamiast działać ukrycie i wśród cieni maszeruje głośno recytując litanie i modlitwy oraz karzący każdego heretyka miotaczami ognia.
  • Żelaźni Ewangeliści – wierni Akolici mający specjalizować się w prowadzeniu czystek najgłębszych pokładów statków kosmicznych i najciemniejszych czeluści Podmiasta (Underhive),
  • Strażnicy Sankcjonowania – pomimo że psionicy są niebezpieczni i często dar psioniczny uznawany jest za grzech i klątwę ci ludzie uważają że psioników można wykorzystywać do zbożnego dzieła.

Rozdział trzeci, Żony Imperatora skupia się na Adepta Sororitas, omawia ich obecność w sektorze Calxis, zasady rekrutacji i różnice między różnymi Zakonami. Rozdział ten prezentuje także całkowicie nową, przebudowaną profesję Siostry Bitwy która ma zastąpić profesję Adepta Sororitas którą wprowadzał dodatek The Inquisitor’s Handbook. Teraz Siostra jest znacznie bardziej zgodna z ich fabularnymi opisami jednak na starcie jest znacznie potężniejsza od innych profesji ponieważ już od samego początku posiada pancerz wspomagany i bolter. Zamieszczono też parę porad jak sobie poradzić z Siostrą silniejszą niż reszta postaci graczy, mechanicznie jest znacznie lepiej skonstruowana od swojej poprzedniczki. Zawarto tu także opis rang alternatywnych dla Siostry, są to:

  • Serafim – jest to siostra która za zasługi dla zakonu otrzymała prawo do używania w walce plecaka odrzutowego oraz pistoletów inferno.
  • Celestian – tak samo jest to siostra która dowiodła że radzi sobie wyśmienicie na polu bitwy i otrzymała za to honorowy tytuł darzony wielkim szacunkiem i poważaniem.
  • Siostra Pokutniczka – to kobieca i religijna wersja krasnoludzkiego Zabójcy Trolli, siostra która zgrzeszyła za co odarto ją z pancerza i boltera, wręczono patroszyciela (eviscerator) czyli obosieczny, wielki miecz łańcuchowy i dano możliwość odkupieniu swoich grzechów przez śmierć w walce zabierając ze sobą jak najwięcej wrogów.

Jako że nowa profesja siostry to nie ogólna Adepta Sororitas jak w IH tylko konkretnie Siostra Bitwy a żeby dać możliwość grania Siostrami z zakonów nie bojowych stworzono ich rangi jako nakładki na profesje Kleryka i Adepta.

  • Siostry Dialogus – to najbardziej uczone z Sióstr, poświęcają się zbieraniu i przechowywaniu informacji, badaniu miejsc cudów i zbieraniu na nie dowodów.
  • Siostra Famoulus – jak już mówiłem, to Warhammerowe Bene Gesserit, służki szlachty mające dbać o czystość genetyczną rodów.
  • Siostra Szpitalniczka – to jak łatwo się domyślić siostra oddana pomaganiu innym, wyuczona medyczka i jedna z największych specjalistek w Imperium w sprawach lekarskich.

Rozdział czwarty zatytułowany jest Wiara i Wściekłość i wprowadza on alternatywną dla znanej z The Inquisitor’s Handbook mechanikę Wiary, teraz talent Prawdziwej Wiary i mocy czynienia cudów może posiąść każda wierząca postać a nie tylko Adepta Sororitas.  Moce podzielono na trzy kategorie – Znak Imperatora gdzie znajdziemy moce skupiające się na obronie i odpieraniu ataków; Łaskę Imperatora zawierającą moce uzdrawiające ciała, umysły i dusze ludzi oraz Gniew Imperatora zawierające moce pomagające w gromieniu heretyków.  Mechanika Wiary jest świetnym ubarwieniem dla postaci i kampanii i świetnym elementem dla głęboko wierzących postaci.

Rozdział piąty to Reliwiarz zawierający nowe wyposażenie dla postaci związane z Adeptus Ministorum – broń, pancerze, ekwipunek specjalny, serwitory gdzie wreszcie podano oficjalne statystyki Arko-Flagellantów, oraz opisy pomocników związanych z Eklezjarchią. Fajnym elementem są usługi religijne takie jak chrzest, błogosławieństwo broni czy spowiedź które mają swoje niewielkie, mechaniczne bonusy i mogą być odprawiane przez drużynowego Kleryka. Rozdział ten zawiera opisy paru potężnych relikwii, nie są to jednak przedmioty z którymi gracze mogli by sobie biegać a rzeczy święte i wyposażone w bogatą historię, są to przedmioty na których buduje się przygody lub całe kampanie i które gracze powinni utracić po zakończeniu.

Ostatni rozdział czyli szósty to Kampanie eklezjarchalne jest on ciekawostką ponieważ prezentuje alternatywę dla grania jako Akolita Inkwizycji, zamiast tego gracze mogą być Zainicjowanymi Eklezjarchii, ludźmi wynajmowanymi przez Kościół do wykorzeniania herezji, czarowników i mutantów. Brzmi tak samo? Bo i w uproszczeniu jest, jednakże fabularnie może to wyglądać całkowicie inaczej jako że gracze są zwykłymi ludźmi najętymi przez Kościół, każdy z nich jest człowiekiem głębokiej wiary gotowym oddać życie za Boga-Imperatora i Adeptus Ministorum. Niestety i ten rozdział posiada poważną wadę ponieważ zamiast znacznie szerzej opisać możliwość gry jako Zainicjowani i podsunąć więcej pomysłów Mistrzowi Gry odnośnie prowadzenia dla nich sesji zdecydowano się umieścić rozwlekły opis planety kaplicy znanej jako Pobożność Setha. Sam świat jest całkiem ciekawy i zawiera parę fajnych zachaczek fabularnych jednakże tak jak w przypadku opisów kardynałów można to było zmieścić w jednej ramce lub na maksymalnie jednej stronie a resztę lepiej sporzytkować.

Podsumowując, Blood of Martyrs to bardzo dobry dodatek, znacznie rozszerza wiedzę o świecie i życiu codziennym (co prawda tylko religijnym ale to zawsze coś) zwykłych obywateli Imperium Człowieka, zawiera także sporo fajnych nowości mechanicznych i opcji dla graczy. Posiada parę swoich błędów i tylko dla tego nie mogę go nazwać dodatkiem świetnym. Zdecydowanie jest wart pieniędzy a dla fanów Dark Heresy na których sesjach często pojawia się Eklezjarchia jest to pozycja wręcz obowiązkowa.

Reklamy

2 thoughts on “Blood of Martyrs – recenzja

Add yours

  1. Dzięki za tak szczegółowe omówienie podręcznika 🙂 Trochę się wcześniej wahałem przed tą inwestycją, ale teraz widzę, że BoM zawiera wiele naprawdę fajnych rzeczy i warto go nabyć 🙂

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com.

Up ↑

%d blogerów lubi to: